Ayahuasca en een inspirerende ervaring

Updated: Feb 14

Disclaimer: dit artikel is een informatiebron en geen advies.


 

Psychotrauma en emotionele blokkades

Van trauma's of toegankelijker gezegd emotionele blokkades, heeft iedereen in bepaalde mate last van. Het type 1 en typische trauma is over het algemeen goed bekend. Helaas zijn vooral gebeurtenissen vroeg in onze kindertijd, het meest moeilijk aan te pakken en kenmerkt type 2 trauma. Van dat laatste hebben we vaak namelijk geen enkele weet.


Diep in het (emotionele) brein van een mens, wordt het stresssysteem erdoor belast, verstoord het contact met onszelf en anderen en bepaalt bovendien (mede) de keuzes die wij als mens maken - ons gedrag. We zijn ten slotte nog steeds vooral of in de basis een emotioneel wezen.


Emotionele bevrijding en persoonlijke groei

Iemand die dichtbij mij staat heeft een prachtige ontwikkeling en 'reis' gemaakt dat verderop te lezen is. Ayahuasca hielp haar om een aantal traumatische ervaringen uit haar verleden aan te gaan en te herschrijven. Daardoor heeft zij er geen last meer van en kan een fijner leven beleven. Dit beleven en herschrijven noemen we in schematherapie: Exposure en rescripting. Schematherapie is in de reguliere GGZ de modernste vorm van psychotherapie.


Verwerking, rescripting en psychische ontwikkeling kan in 6-12 maanden via schematherapie, ook worden bereikt met enkele sessies psychedelica. Soms is dit zelfs noodzaak!


Het is namelijk zo dat trauma's soms zo stug of onbereikbaar zijn en effecten niet worden bereikt met traditionele psychotherapieën, zoals schematherapie en EMDR. Dit liet een wetenschappelijk onderzoek naar oorlogsgetraumatiseerde soldaten goed zien, waarbij jaren van reguliere psychotherapie totaal niet aanslaat, maar psychedelische therapie wel.


Naast ayahuasca zijn er andere psychedelica die mentale blokkades (trauma's) oplossen: MDMA, LSD en psilocibine (truffels).


Ayahuasca is de verzamelnaam voor een groep plantenbrouwsels die MAO-remmers bevattende planten combineren met planten die andere (meestal indole) alkaloïden bevatten. Ayahuasca wordt door sommige indianenstammenritueel gebruikt in de regenwouden van Zuid-Amerika. Ook in Nederland worden (groep)ceremonies georganiseerd.


Zij nam deel aan zo'n ceremonie en hieronder deel ik graag haar inspirerende verhaal:


 

Haar verhaal

Voordat we met de ayahuasca starten werd er eerst veel gepraat over 'het leven' en alle levenslessen die Lex (sjamaan) in de jaren heeft opgedaan. Wat bij mij het meest is het blijven hangen:

  • Je hebt een keuze

  • We geven anderen vaak aandacht en liefde als diegene het nodig heeft, maar we troosten nooit het kind in onszelf dat om aandacht schreeuwt. Eigenlijk zeg je dan tegen jezelf: hou op, jij bent niet belangrijk.


De dag was ingedeeld in 2 rondes. Een ronde duurt ongeveer 2 tot 2,5 uur. Per ronde drink je 2 drankjes. Je sluit je ogen en dan begint je reis onder begeleiding van muziek. De muziek neemt je als het ware mee in je reis.

Reis Nadat ik de eerste twee drankjes op had (die heel vies waren) vond ik het spannend hoe ik zou weten wanneer het zou 'beginnen'. Ik wist niet of ik een seintje zou krijgen of dat ik er opeens in zou zitten. Ik wachtte af en ik voelde mezelf heel zwaar worden, alsof mijn lijf naar de aardbodem werd getrokken. Voor mijn gevoel stond ik in een gang met deuren. Deur 1: Ik zag mezelf als klein meisje die misbruikt werd door mijn opa. Ik denk dat ik rond de 6-7 jaar oud was. Het eerste wat ik dacht was: daar kom ik niet voor, ik ga verder. Maar het lukte me niet om verder te gaan, want alles voelde heel zwaar. Toen bedacht ik me dat ik misschien naar die deur toe moest. Dat deed ik en ik kon opeens toekijken als derde persoon, terwijl ik mezelf zag zitten als meisje die misbruikt werd. Ik onderging hetzelfde als toen ik een klein meisje was en het onprettige gevoel kwam direct weer boven. Maar opeens hoorde ik de woorden van Lex 'je hebt een keuze' en wellicht kon ik de situatie veranderen hoe ik het toen graag had willen doen. Dus ik stapte van mijn opa's schoot af en ik zei: stop, ik wil dit niet meer. Hij reageerde verbaasd, maar accepteerde het op de een of andere manier wel. Hij keek op, maar bleef wel rustig zitten. Ik stapte op, deed de slaapkamerdeur open en liep de trap af. Ik deed de voordeur open en ik liep naar buiten. Daar scheen de zon en ik liep steeds verder van het huis af, gewoon weg zonder bestemming. Uiteindelijk kwam ik in een weiland terecht en daar begon ik te dansen en te zwieren, ik maakte hele grote vrije bewegingen en ik voelde me verlost. Wat was dat een fijn gevoel! Ik had zelf een keuze gemaakt om het te stoppen en dat voelde zo goed! Ik had blijkbaar een keuze en ik had ernaar gehandeld. Reflectie achteraf:

  • Toen was mijn intuïtie al goed, mijn gevoel zei direct al dat het niet klopte wat mijn opa deed. Als ik zei dat hij moest stoppen, dan zei hij: sssttt...niks zeggen, hierdoor heb ik onbewust geleerd dat ik niet altijd naar mijn gevoel moet luisteren.

Deur 2: Ik voelde me iets lichter worden en ik kwam weer terug in de gang. De tweede deur ging open en daar was ik waarschijnlijk ietsje ouder, laten we zeggen 7-8 jaar oud. Ik zag opnieuw een situatie die ik als kind had meegemaakt. Wij zaten als gezin in mijn slaapkamer en we waren aan het praten. Ik weet niet meer precies wat de aanleiding was, maar ik denk dat het ging over de situatie dat wij niet meer naar mijn opa en oma gingen vanwege een ruzie. Ik gaf toen aan bij papa en mama dat hij geen leuke dingen bij mij heeft gedaan, dat het niet juist was en dat het mij pijn deed. Ik kan me herinneren dat er niet echt op in werd gegaan en dat het werd weggewuifd. Er werd in ieder geval niet echt aandacht aan geschonken. Toen bedacht ik me weer: hey, misschien kan ik deze situatie ook veranderen net zoals bij de vorige situatie. Ik bedacht me wat ik had gewild en dat is dat ik graag gehoord zou willen worden en dat mijn verdriet werd erkend. Ik heb de situatie kunnen buigen. Ik gaf aan dat ik me niet prettig voelde en dat ik pijn en verdriet had. Ik werd opeens gehoord en papa en mama zeiden: natuurlijk mag het niet wat jou is aangedaan en daar mag je verdrietig om zijn. Ik huilde en opeens werd ik getroost. Dat voelde goed, omdat ik me opeens gehoord voelde. Reflectie achteraf:

  • Ik gaf al op jonge leeftijd aan wat ik niet fijn vond en ik zocht bevestiging daarvan bij mijn ouders. Daar werd niet op gereageerd, waardoor ik dacht dat het normaal was om nare dingen dan maar te vergeten en verder te gaan.

Deur 3: Ik voelde me opnieuw iets lichter worden en ik kwam weer terug in de gang. Een nieuwe deur ging open en ik denk dat ik daar weer iets ouder was, ongeveer 11-12 jaar oud. In die tijd hadden mijn ouders vaak ruzie en ik werd er vaak bijgehaald om op te treden als mediator. Situatie: mama maakte mij in de avond/ nacht wakker, omdat ze ruzie had met papa. Ik schrok wakker van een huilende mama naast mijn bed en ze vroeg of ik uit bed wilde komen om mee te gaan naar de huiskamer. Ik moest dan fungeren als doorgeefluik. Zij vertelde wat haar dwars zat, zij dicteerde mij wat ik aan papa moest vertellen en vervolgens moest ik naar hem toe gaan om datgene te zeggen. Als ik terugkwam 'overhoorde' ze mij en als ik iets was vergeten dan moest ik terug om het nogmaals te zeggen. Ik kan me herinneren dat papa het aanhoorde en meestal iets zei van: is goed. Ik hoefde nooit namens hem iets terug te zeggen tegen mama. Opeens besefte ik me weer dat ik de situatie kon veranderen en dat ik een keuze heb. Mijn keuze was om mij niet te mengen in hun ruzies. Toen ik in de woonkamer was zei ik tegen mama: nee, ik ga dit niet doen. Ik ga niet naar papa om van alles te zeggen. Dit is jullie ruzie en ik kan jullie hier niet bij helpen. Ik liep terug naar mijn kamer, stapte in bed en ging slapen. Zij reageerde verbaasd, maar reageerde niet naar mij toe. Ze keken beiden naar mij en bedachten zich: ach, ze heeft ook gelijk. Dit is onze ruzie. En daarna gingen ze samen in gesprek. Het gaf mij een goed gevoel om er uit te kunnen stappen en niet met andermans problemen bezig te zijn. Reflectie achteraf:

  • Mijn positie in het gezin klopte niet. Ik werd als volwassene of misschien zelfs als ouder gezien die de problemen tussen 2 volwassenen moest aanhoren of oplossen. Ik ben te snel met volwassen problemen in aanraking gekomen.

Deur 4: Ik voelde me weer iets lichter en ik kwam weer in de gang bij de volgende deur. Daar was ik weer iets ouder, ik denk ongeveer 20-21 jaar en we waren inmiddels verhuisd. Situatie: er was veel ruzie in huis, nu vooral tussen mama en mij. Wij hadden elke ochtend voordat ik naar mijn werk ging ruzie: thuis en daarna over de telefoon. In haar ogen kon ik niks goed doen, maar ik mocht daar ook niks over zeggen. Mijn mening deed er niet toe. Op een gegeven moment was ik het zat en ik wilde weg van huis. Ik wilde eigenlijk weglopen dus ik stond bij mijn kledingkast om spullen te pakken. Dat sloeg achteraf nergens op, want ik had geen idee waar ik heen moest, maar ik wist wel dat ik weg wilde. Mama liep naar mijn kamer en zag dat ik bezig was om spullen te pakken. Ze zei: wat? Wil je weglopen? Ben je helemaal gek geworden? Precies weet ik het niet meer, maar ze was wel boos. Ze riep papa erbij en hij was ook boos. Ik weet niet meer precies wat er gebeurde, maar ik liep de trap af en hij ook en op de een of andere manier gleed ik uit op de trap. Ik had pijn en was verdrietig, maar niemand die naar mij keek of mij kwam troosten. Iemand liep langs mij (papa of mama) en gaf mij geen aandacht. Daarna ging een van de twee de badkamer in en toen werd de badkamerdeur zelfs nog tegen mij aan geduwd, omdat ik in de weg lag. Ik bedacht me weer: ik heb een keuze en ik kan deze situatie veranderen. Wat zou ik anders willen? Ik wilde niet weglopen van huis, eigenlijk was ik de situatie zat, waarin ik geen mening mocht hebben en als een klein kind behandeld werd. Ik veranderde dus de situatie: toen ze erachter kwam dat ik weg wilde lopen werd er boos gereageerd en in plaats van verdrietig te zijn zei ik: ik loop weg, omdat ik me hier niet fijn voel. Ik voel me niet gehoord en ik heb ook een mening. Er werd niet boos gereageerd, maar er werd gezegd: oké, ga zitten en vertel, wat wil je zeggen? Wat wil je bespreken? Er was aandacht voor mij en er werd naar mij geluisterd. Dit voelde goed. Na deze situaties voelde ik me heel licht alsof ik zweefde. De dag na de ayahuasca besefte ik me opeens dat ik mijn hele leven dromen heb gehad waarin ik mij zwaar voelde en waarbij het voelde alsof ik naar de grond getrokken werd. In mijn dromen probeerde ik vaak vooruit te komen (rennen of soms zelfs vliegen), maar ik kwam nooit vooruit. Ik werd als het ware terug getrokken naar de grond. Dat was hetzelfde gevoel als bij het begin van de ayahuasca, maar nadat ik door de gang met de 4 deuren was gelopen was ik bevrijd van het zware gevoel. Ik was vrij...


 

"Wauw!!.."

46 views0 comments

Recent Posts

See All